Verslagen van optredens
Roadhouse, Gompelhof 23 oktober 2010
Luc Gijbels, ex Pebbles bassist, besluit een stevige blues-rockband op poten te zetten. Zijn ex collega's John Verhas en Paul Eyckmans sluiten zich aan bij Luc samen met Stan Pacan.
Nu dat zegt op zich niet zoveel, maar als je de leeftijden van deze heren begint op te tellen dan kom je toch een eind. Wat ik hiermee wil zeggen is dat er heel veel talent en ervaring achter deze groep schuil gaat.
Live klinken deze mannen als geen ander, en blijkbaar gaat alles zonder moeite, behalve dan bij John die af en toe een "rare smoel" trekt.
De set van deze heren is onovertroffen. Hou je van "Nostalgie", "De goede oude tijd", "Back in time" of nog van die cliché's dan ben je hier echt wel aan het goede adres. The Rolling Stones, CCR, The Who, Eric Clapton, Bad Finger of Jimmi Hendrix en ga zo maar door, ze passeren allemaal de revue. De ene hit na de andere, en het beste is nog dat we die ook allemaal kennen. Muziek dus uit de jaren 60 en 70 met een hoog inlevings gehalte. En niet zomaar klakkeloos nagespeeld, nee hoor. Genoeg eigen inbreng om er niet zo maar copies van te maken.
De eerste set duurde ruim anderhalf uur. Ik dacht, en misschien ook nog wel meer aanwezigen, dat het hiermee gedaan was. Maar niks daarvan. Na de pauze nog zo'n setje met niets dan hoogte punten. Woodstock, White Room, Voodoo Child, Honky Tonk Woman, Sharp Dressed Man, Smoke on the Water, allemaal alsof het niets was. De Stan ging zo tekeer dat zelfs één van zijn snaren het begaf. Na een waanzinnig Radar Love kreeg het publiek als bis nummers: La Grange en Hocus Pocus. Na meer dan drie uur genieten moet ook deze avond zijn einde kennen. Voor mij mogen deze heren altijd terug komen. Ik weet zeker dat ze dan opnieuw een avondvullend programma neerzetten met andere nummers. Fantastisch gewoon.
Blue B’s & S, Goorblues, 1 oktober 2010.
What’s in a name? Als je de achtergrond kent, begrijp je dadelijk waarvoor B’s & S staat.
De B's staat voor Bear Cogen (drum) en Ben Bogart (bas) terwijl de S toebehoort aan Steff Peire (gitarist en frontman van wijlen Bluezilla). Blue van The Blues en als je dan alles na mekaar uitspreekt hoor je “blue business”. Ideaal dachten Steff en Inge, na lange tijd brainstormen, en de groepsnaam was een feit.
Vandaag in Goorblues de voorstelling dus van Steff zijn spiksplinternieuwe groep én hun pas gebrande, 
vers van de pers zijnde, gloednieuwe eerste CD: “I’m Your Man”. Dat er een heleboel ferm nieuwsgierig waren naar dit spektakel, bewees de goed gevulde zaak van onze Paul en voor men het goed en wel besefte zette Steff zijn keel open en waren we vertrokken voor enkele uurtjes klassieke Blues. Dat dit in ieders smaak viel, was te horen aan de luidruchtige bende die koste wat kost boven de Steff wilden uittornen. Maar dat was natuurlijk buiten de waard gerekend, want de Steff bezit een stem als een klok.
'Start it Up' is een gepaste opener, prompt gevolgd door 'Don't You Lie To Me'. Nadien volgen de eerste CD tracks: 'One Way Out' en 'Lay Down Sally'. Op een aangename manier worden de songs voorgesteld, afgewisseld met andere meezingers zoals ‘ Got You On My Mind’ en ‘Cafeine and Nicotine’. En natuurlijk mocht de prachtige versie van 'Need your Love so Bad' niet ontbreken op het schijfje. Als perfecte bisser mocht Hey Joe ook zijn duit in het zakje doen. Alles bij mekaar genomen een zeer geslaagde release van zowel de groep als de CD.
De Steff deed nog een belangrijke mededeling: hij is bezig met een CD met voornamelijk eigen nummers, en die zou tegen januari klaar moeten zijn. Weer iets om naar uit te kijken. (Leen)
Setlist
Start It Up, Don't You Lie To Me, One Way Out (2), Lay Down Sally (3), Crossroads, Need Your Love So Bad (5), I'm A Man Of Constant Sorrow (9), House On A Hill.
Loosen Up (4), Take Out Some Insurance (1), Tell Me I'm Your Man (6), Got You On My Mind, Bring It On Home, Talk To Your Daughter (7), Going Up The Country (8), Cafeine And Nicotine, Bullfrog Blues, The Midnight Special (10)
Hey Joe (Bisser)
Leen Taels
Matt Schofield Band Crossroad Olen 25/09/2010
Het was de Chiet gelukt om als enige in België, Matt Scofield met zijn band te strikken in zijn alom gekende juke Joint “The Crossroad” in Olen. Deze Britse gitaarvirtuoos is momenteel bezig met een wereldtournee en de 107 betalende fans hadden vandaag dus het geluk om hem in levende lijve in ons belgenlandje te mogen zien, te mogen horen maar vooral te mogen genieten.
Matt mag zich reeds meten met Eric Clapton en Peter Green volgens sommige kritieken en dat konden we vandaag dus zeker beamen. Hij en zijn gitaren vormen één geheel, of hij nu de Stratocaster of de SVL Sixty Custom bespeelt, zoals het Engelse spreekwoord zegt: “He can make his guitars scream ”, en het was vanavond niet anders. Elk nummerke was een ervaring. Matt is een kei in het moeiteloos neerzetten van rifs, hij glijdt langs de nek van zijn gitaren alsof het puur glas is. Op zijn gezicht kun je aflezen welke emotie erachter schuilt en wanneer hij zijn ogen sluit, mag je zeker zijn dat hij weer een sublieme solo tevoorschijn tovert. Zelfs onze Paul (Roadhouse), zelf een prima gitarist, was danig onder de indruk van Matt z’n kunnen.
Ook de rest van zijn bandleden zijn stuk voor stuk meesters in hun disciplines. Jonny Henderson, Matt’s steun en toeverlaat vanaf het eerste uur, haalt het uiterste uit zijn hammond C3 orgel en/of piano. En Evan Jenkins op drum en Javier Garcia Vicente, voor deze gelegenheid op de electrische bass ( Matt Schofield Trio is hiermee omgevormd tot een kwartet) geven het beste van zichzelf. Het is net of het geeft die mannen een extra boost om in gezellige bruine kroegen te spelen. Regelmatig stelt Matt zijn bandleden op de proef bij het eindigen van een nummer en heel even liet Evan zich vangen, maar dan ook maar één enkel keertje, tot groot jolijt van Matt zelf.
Matt en z’n band brengen vooral nummers uit hun live CD: - Live From the Archive - zoals “On My Way” en “Black Cat Bone “. Ook nummertjes van onze ouwetjes “If I wasn’t loving you” van BB King en “Stranger Blues “ van Elmore James, worden in een nieuw kleedje gestopt en krijgen hiermee een heel eigen karakter. Wat Matt en de zijnen ook naar voren brachten, iedereen was verstomd van deze toch nog wel jonge virtuoos. Vooral het wondermooie “Lay it Down” van de CD – Heads Tails & Aces – bracht velen in vervoering.
Zoals steeds zijn mooie liedjes veel te snel gedaan, maar Matt liet zich toch overhalen om tot 2 x toe enkele bissers te spelen. En toen was het liedje spijtig genoeg uit. Maar van de aanwezigen kan je dit niet meer afpakken. En Ik… ik was weer wreed content dat ik dit heb mogen meemaken. (Leen)
Gompelhof 25/09/2010
Gompelhof was vorig weekend goed voor een dubbel optreden. Eerst waren er "The Blues Conspiracy", gevolgd door "Cora Lee & No Trouble Blues Band".
The Blues Conspiracy had een zeer mooie set in elkaar gestoken, zeker herkenbaar voor het publiek. Met songs als "Ain't nobody's business", "Crossroads" en "Mojo Working" 
wisten zij het publiek naar hun hand te zetten. Nico, de zanger, heeft een ronde krachtige stem die zeer goed paste bij de gespeelde songs. Ook eigen werk was van de partij zoals "Call Me". Garry en Andy zijn de twee gitaristen die het mooie weer maken, en die elkaar ook zeer goed aanvoelen. De ritme sectie met Jelle (bass) en Davy (drums) zorgen ervoor dat de boel niet stil valt. Kortom een geslaagd optreden. Hopelijk vinden ze sponsors voor die cd die ze willen maken.
Cora Lee & No Troubles Blues Band gaan al iets langer mee. Cora Lee zelf was een beetje verkouden, maar dat kon de pret niet drukken.
Deze dame kan echt wel zingen ook al is dat maar voor 90%. Ze hadden de set iets aangepast om naar eigen zeggen haar stem toch een beetje te sparen, maar eenmaal bezig kon ze zich toch niet inhouden. Goed voor ons het publiek natuurlijk. Veel eigen werk zoals "So Fine", "CoraLee's Blues", "My Man", was prominent aanwezig. Maar ook klassiekers als "Stormy Monday", "Come Together" of "Born on the Bayou" wisten ons te bekoren. De harp die bespeeld wordt door Eric Nobels geeft toch een extra diemensie aan deze band. Vooral ook het samenspel met Alain Counye, maar eerder nog de overgangen van de één naar de ander waren van een goede kwaliteit. Ook Cora Lee kan een goed mondje harp spelen.
We wachten dus met spanning op de cd die er begin 2011 moet aankomen.
Op het einde smolten de twee bands samen, en het was leuk om het verschil in dynamiek te horen tussen Cora Lee en Nico in nummers als "The Thrill is Gone" of ook nog "Mojo Working". 
De twee bands zijn een aanrader, vooral om het plezier dat ze hebben tijdens hun optredens en de goede muziek.
Blues Peer ( 16-17-18/07 2010)
Vrijdag kon ik niet aanwezig zijn wegen familiale verplichtingen, maar zaterdag en zondag heb ik mijn tent opgeslagen in Peer, met dit verslag als gevolg.
Ganashake
Belgisch zo start het festival meestal op zaterdag, en dit jaar was het de beurt aan Ganashake. Een trio, maar eentje waar pit in zit. In de brochure staat dat het mag vooruit gaan, en ze hielden zich eraan. 
Goede stevige blues van de rockende soort. Bas en drums die duidelijk het ritme aangeven. Hoewel jong, een toch wat ruige stem voor Jess Jacobs die zijn gitaar uitstekend bespeelt. Dit jong talent, dat steeds weer een kans krijgt in Peer en dient als opwarmer, heeft zich uitstekend gekweten van zijn taak. De sfeer zit erin. Peer is klaar voor de rest van het programma.
Philip Sayce
Nog een trio. En meer moet dat echt niet zijn. Philip gaat er zeer stevig tegenaan. De snaren worden gebogen dat het een lieve lust is. En de gitaar draagt duidelijk de sporen van "goed gebruik". Een mengeling van Stevie Ray en Jeff Healy. Blues Rock in een hoog tempo. Slechts één keer onderbroken met een ode aan zijn overleden vriend Jeff. Drummer Chris Jago maar vooral Joel Gottschalk op de bass geven letterlijk alles. De bluesscene is weer een rasartiest rijker. Iemand waar we zeker nog het nodige van gaan horen, en ook de radio.
Magic Slim & The Teardrops
73 Jaar en alive & kicking, tenminste vocaal en op zijn gitaar. Rechtstaan is er niet meer bij, but who cares. We zijn hier voor de blues, en die krijgen we voor 110%, van Mississippi nog wel. 
Zijn stem kraakt met momenten, maar begeeft niet. Crazy Woman was een pracht van een slowblues. Subliem wat hij nog uit zijn gitaar weet te halen. Magic zelf kan het met moeite een uur volhouden. Het publiek wil meer. Een staande ovatie is zijn deel, en het eerste bisnummer is het publiek zijn deel. Hè hè the blues is allright.
Dr. John & the Lower 911
Tijd nu voor één van de vele hoogtepunten van deze aflevering van het festival. Voodoo has arrived. Dr John, met fel rood streepjespak, bijpassende hoed, en de nodige attributen rond de nek en op de piano. Deze man komt van New Orleans, en hij wil je dat laten voelen. Zijn stem is uniek, een beetje nasaal. De man heeft geweldig veel ritme. Het klinkt ook niet altijd even bluesy, funk en jazz komen ook aan bod. Het verveelt geen moment, en de wei is in beweging. Dan weet je dat het goed zit.
The Hoax
De geluidsmuur opnieuw uitgevonden. Fantastische sound. Britt blues zoals de kennen. 
Twee gitaristen die duidelijk mekaar goed verstaan en die zeker niet moeten onderdoen voor elkaar. Onze zanger Hugh kan naast zijn stem goed gebruiken ook een goed mondje harmonica spelen. Alle vijf gaan ze letterlijk uit de bol. En met drie op één gitaar spelen gaat ook. Slowblues met een ongelooflijk caratt gehalte. Deze jongens kunnen het allemaal. De tent gaar volledig uit zijn dak. Voor een eersteling kan dit tellen. Maar ik ben er zekr van dat we de Hoax nog zullen terug zien. De tweede bis is een feit. Supersticion in een geheel eigen versie: zalig.
Fun Loving Criminals
"Whole lotta shaking going on", als opener moest dienen als knipoog naar de man
die ze moeten vervangen, Jerry Lee Lewis. Vanuit Duitsland en ja zelfs uit Parijs was men gekomen om Jerry te zien.
Een glas rode wijn, een sigaret tussen de snaren, het mag duidelijk zijn dat deze heren gewoon zijn van in de New Yorkse nachtclubs op te treden. Wat funk, disco, een vleugje rap en veel soul, ze hebben dit alles in hun repertoire. New York blues hebben ze ook bij. Maar zij die voor Jerry kwamen hadden misschien toch liever wat meer rock'n roll gehad.
Admiraal Freebee
Als je de recensie hebt gelezen van zijn vorig optreden in Peer, dan zijn de verwachtingen hoog gespannen. Wat mij betreft zijn deze niet ingelost. Ik vond het meer luid geschreeuw, en had het weinig met blues te maken. Stoelen en gitaarhouders tegen de grond kegelen is nog geen garantie voor een sterk optreden. Spijtig.
Ben Prestage
It's a three way band: Bass - Ben Prestage, Drums & Percussion - Ben Prestage, 
gitaar en vocals - Ben Prestage. Mississippi daar is deze man thuis. Blues uit de Delta met een grote B. Ben maakt zijn eigen gitaren (sigarenkisten en bezemstelen zijn onderdelen) en zelfs een eigen drumstel. En je kan niet geloven welke geluiden hij er allemaal tegelijk uit krijgt. Als opener voor een memorabele zondag, zowat ideaal. De tent en de weide zijn al goed gevuld, wat toch altijd dankbaar is voor de eerste artiest. Wij zijn al goed in the mood, laat de rest maar komen.
Imelda May
From Ireland with Rock'n Roll. Een dame met pit die de tent onmiddellijk op haar hand heeft. Rock a Billy met een hoog R gehalte. Muziekanten die haar geweldig aanvullen en ook aanvoelen. Je waant je simpelweg terug eind jaren 50, begin jaren 60. Opzwepend, en met flair kan ze het publiek luid en zacht, hoog en laag laten meezingen. Een dijk van een set. Imelda we believe in you.
Dwayne Dopsie
Een wasbord en een accordeon op het podium. Dit is Zydeco denk je dan. Maar de zoon van legende Rockin' Dopsie, kan zoveel meer. Dwayne is sterk genoeg om zijn accordeon te bespelen alsof het niet om zijn lijf hing. De tent swingt en geniet duidelijk van deze ritmemachine, ondanks het warme weer. Dwayne is een echte virtuoos op zijn instrument, gaat geregeld van het podium af om zich te mengen met het publiek. De vonken vliegen letterlijk van het wasbord af als hij samen met Alex McDonald van jetje geeft. Yihah. We waren er bij. Gelukkig maar.
Eli Paperboy Reed & The True Loves
Diversiteit troef in Peer. Na Blues, Rock' n Roll, Zydeco is het nu de beurt aan Soul. Dan denk je automatisch aan mensen als Otis Redding, Wilson Picquet of Sam Cooke. 
Hoewel blank heeft Eli zijn stem een beetje van alle drie. Soul betekent ook meer volk op het podium, of wat dacht je van een volledige blazerssectie. Zij zijn in grote mate verantwoordelijk voor de sound. Dit is degelijke muziek maar de tent reageert toch net iets minder dan zonet. We staan duidelijk te wachten op de hoogtepunten, niet alleen van de dag, maar van het festival tout court; Booker T. , Van Morrison en Canned Heat.
Booker T.
Een introductie is hier echt overbodig. Op het podium zit achter de hammond een man van rond de zeventig, met een zonnebril en grijs haar dat vanonder zijn hoed tevoorschijn komt. De band speelt een soul deuntje en dan kondigt hij aan dat toen hij 12 jaar was deze song speelde " Green 
Onions". De tent en de wei gaan volledig plat voor deze song. En dan volgt echt een set om je vingers van af te likken. Ain't no sunshine, Hold on (I'am coming), Sitting on the dock of the bay, Soul Limbo, Time is tight zijn maar enkele van de songs die we voorgeschoteld kregen. Achter elke song zit een verhaal of een persoon. Nochtans zijn nieuwe invloeden niet vreemd aan Booker T. want zijn drummer Darian Gray komt bij momenten al rappend verassend uit de hoek. Nostalgie met een modern tintje.
Van Morrison
Geen drank, geen foto's en geen live beelden op de schermen. Voilà de eisen van Van the man. Als je dan het podium op komt en zelfs begint met "Brown Eyed Girl" dan toch is het boe geroep en het gejoel en gefluit veel luider dat je had verwacht van het publiek. We lieten dus niet met ons spotten en na song 2 haalde het publiek zijn slag thuis. Welliswaar slechts één camera liet beeld zien op de schermen, maar de boodschap "De bar is weer open" was de melding die het gejoel deed afnemen. De toon was echter gezet. Als hij niet achter de microfoon stond te zingen of te spelen, draaide hij steevast zijn rug naar het publiek. En al zijn prachtige songs ten spijt, zal het toch zijn gedrag zijn wat de mensen zullen onthouden.Supersterren hebben grillen.
Canned Heat
Ze gaan al jaren mee. Van de originele bezetting is alleen nog drummer Fito de la Parra in leven. In Peer staat de WRL bezetting, 
The Woodstock Reunited Lineup. Fito dus, Larry 'Mole' Taylor en Harvey 'Snake' Mandel aangevuld met Dale Spalding (zang, gitaar en mondharmonica). Let's get "On the road again". Peer is in één klap klaar wakker ondanks het gevorderde uur. Dat wordt pure nostalgie. Going up the country, Gotta Boogie, Let's work together, Oh Bayby, ze passeren allemaal de revue. Wat een sfeer. De heren op het podium hebben er zin in en voor het podium de dames en heren ook. Tot tweemaal toe bisnummers. Dit is Peer op zijn best. Na Booker T. eerder een absoluut hoogtepunt. Maar we zijn zelf ook al een jaartje ouder, vandaar misschien.
We zijn in elk geval benieuwd wat Blues Peer ons volgend jaar gaat voorschotelen. Deze editie is voor de geschiedenis boeken.
Tot volgend jaar.
Blues'd UP ( Bierbeek 03/04/2010)
Voor het tweede jaar trekken we naar Bierbeek, en voor de tweede keer mag ik genieten van een prachtige bluesavond. Jill Hilleger, Bryan Lee en Mississippi Heat staan op de menukaart.
Jill Hilleger heeft de Banana Peel band meegebracht, en dan weet je al dat het goed gaat klinken. Jill zelf heeft behalve de looks ook de voice om het talrijke publiek te boeien. Rock en Jazz invloeden zijn haar niet vreemd, maar ze heeft de stem om dit alles tot een goed einde te brengen. Songs van o.a. Norah Jones en Anouk geven perfect weer waartoe deze dame in staat is. Uitkijken maar naar volgende optredens van haar.
Bryan Lee is dan weer heel andere koek. Zwart pak, zwarte bolhoed, zo neemt hij plaats op de zitbank. Hij steekt zijn hand uit om te weten waar de micro staat, ja want ook al is hij blind, zingen doet hij rechtopstaand. Vanaf de eerste noten die hij speelt, weet je dat dit de Blues is. Het publiek weet zijn gitaarrifs naar waarde te schatten. Hij staat daar niet zo maar wat te spelen, nee hij voelt elke song. Het publiek voelt dat goed aan en gaat dan ook gewillig met hem mee op reis. Prachtige solo's op gitaar, maar ook de Italiaanse toetsenist van dienst weet van wanten. Anderhalf uur later moet Bryan tot twee maal toe terug komen, om aan de bis-wensen van de aanwezigen te voldoen.
Mississippi Heat klinkt dan weer helemaal anders. Maar dat kan ook niet anders met een Pierre Lacocque, hij heeft nog Belgische roots (zijn familie zat in de zaal), die een begenadigd harmonica speler is. Werkelijk fantastisch welke geluiden je allemaal uit zo'n klein ding kan halen. Nu hij was goed bijgestaan door gastgitarist Carl Weathersby. Chicago Blues van de bovenste plank, zoals wij durven te zeggen. Gitaarsolo's om je vingers van af te likken. Wat later nog gevolgd door een dame met een dijk van een stem, Inetta Visor. Zij dwarrelt als het ware over het podium, en de heren op het podium hebben moeite om haar te volgen in haar zangkunsten.
Kortom, we hebben gekregen waarvoor we gekomen waren naar Bierbeek, of is het Bluesbeek geworden. Ik kijk nu al uit naar de line-up voor volgend jaar, dan mogen ze mij daar zeker weer verwachten.
The Scene (CC De Werft -Geel 02/04/2010)
Liefde op Doorreis zo heet de nieuwe cd en zo heet ook de theatertoer. Theater staat hier voor "zittend publiek". De zaal is voor de helft gevuld. Daar stond ik toch even van te kijken. Dit is the Scene, de beste Nederlandstalige rockgroep van de laatste decennia. Aan de playlist heeft het in elk geval niet gelegen; Breek de Ban, Zonder Geloof, Mijn Land, Nachttrein en ga zo maar door. Een mengeling van nieuw materiaal en oude getrouwen. En het nieuwe materiaal klinkt zoals we dat mogen verwachten van Thé Lau en de zijnen. Soms wat ruw, dan weer fluweel zacht. Wat opvalt zijn de teksten. Heel goed en ook heel mooi, soms op het poëtische af. Vier Seizoenen, Vrouw en Leef zijn echte pareltjes. En de Clouseau song "Sterven op de planken" in the Scene versie is er ook eentje om je vingers van af te likken.
Thé Lau, Emilie Blom Van Assendelft, Jeroen Booy en Otto Cooymans, aangevuld met Leendert Haaksma, zijn nog steeds de rockers van toen. Je kan ze deze zomer nog bewonderen in verschillende zalen, maar ook op festivalweides. En geloof me maar. Daar zullen ze nog beter scoren.
Coco Montoya ( Spirit of 66 15/03/2010 )
Verviers is niet bij de deur, en er was gevraagd om het intrview af te nemen juist na de soundcheck. Ik was ruim op tijd en dat gaf me de gelegenheid nog een deel van de soundcheck mee te beluisteren. De mensen op het podium zijn echte perfectionisten. Mag dit nog wat hoger, die micro wat minder, echt wel totdat het naar hun zin is. En dat hoor je dan ook tijdens het optreden. Nat Brown (Bass), Brant Leeper (Keyboard), Randy Hayes (Drums) en Coco (Gitaar) een geoliede machine van beroepsmuzikanten. Met "Back in a cadillac" is meteen de toon
gezet. Dit wordt een stomend optreden. Het publiek is niet massaal aanwezig (de afwezigen hebben altijd ongelijk), maar ze smaken wel wat er geserveerd wordt. Twee en half uur blues, rock, slowblues met af en toe een vleugje soul, daar gaan we graag voor. "I need your love in my life", " Women have a way with a fool", " You hunk", "Hey Senorita" of "I want it all back", is maar een greep uit de playlist. Zijn periode met John Mayall komt aan bod alsook, en dat kan niet anders, Albert Collins. Eén bisnummer moet kunnen, maar het publiek, wij dus, bleef aandringen en jawel Coco en zijn companen hadden er duidelijk zin in. Wij terug naar Geel met een hemels gevoel in de buik en een puik interview op zak. Dat kan je hier beluisteren, mocht je het gemist hebben tijdens de uitzending.
Danny Bryant (Gompelhof 12/03/2010)
Blues café Meulenberg heeft zijn deuren gesloten, café Gompelhof heeft de taak van bluescafé overgenomen.En met succes mag ik wel zeggen; Jo en Anette hebben dat goed gezien. Geen inspanning is te veel. Een zaal die naam waardig, met een ruim podium, m.a.w. ideaal voor een optreden. Danny Bryant's Redeyeband kwam zag en overwon iedereen die nog twijfelde aan 's mans capaciteiten. Blues Rock van de bovenste plank, maar met de touch van iemand die zijn ziel verloren heeft aan het genre. Danny bespeelt de gitaar met de feeling van de groten. Hij kan hard gaan, maar ook oh zo gevoelig de snaren aanraken. Het aanwezige publiek kon het wel smaken. Deze Engelsman weet op zijn 29 ste zeer goed waar hij mee bezig is. The band geeft hem ook alle steun. De drummer geeft echt wel van "jetje", maar in een drie mans formatie kan je bijna niets anders 
verwachten.
Danny en zijn Redeyeband treden nog een aantal keren op in Nederland. Dus voor degenen die hem gemist hebben, dit is jullie kans op een perfect optreden. Het interview vinden jullie hier terug:
Lyle Lovett en John Hiatt (AB 10/02/2010)
Lyle Lovett heb ik vorig jaar gezien in de AB. John Hiatt twee jaar geleden op het blues festival van Peer. Elk dus in hun eigen omgeving. De twee samen op een podium, dat was nieuw. Wat moet je hiervan verwachten?
Wel hier het antwoord. Op een avond dat de sneeuw rijkelijk valt kom je in de AB die tot de nok gevuld is. Dan weet je het al. Op het podium twee stoelen, drie gitaren. En verder twee tafeltjes met wat water op. Ok denk je dan, het wordt een accoustische set. Het moment breekt aan. Applaus, en ja daar zijn ze dan. Lyle neemt voor ons links plaats en John rechts. Ah dus de twee gitaren zijn voor John.
Wat volgt is een aaneenschakeling van pareltjes. John Hiatt mag beginnen, waarbij Lyle heel aandachtig luistert. Wanneer Lyle zijn eerste song speelt is het John die luistert. Ieder speelt zijn repertoire. Het verschil in stijl valt toch wel op. John is ruiger, is waarschijnlijk ook de betere gitaar speler, Lyle is puurder, meer ingetogen. Tussen de songs door krijg je twee mensen die zich vermaken op het podium. Wat inside jokes hier en daar, en het publiek, wij dus, vindt dit wel OK.
Er is maar weinig samensang of samenspel. Het respect voor elkaar is zeer groot. Twee of drie keer geven ze zelfs elkaar de hand, bij wijze van felicitaties. Wanneer ze dan toch eens samen zingen, kan je echt horen dat hun stemmen complementair zijn, echt een aanvulling. De betere showman is ongetwijfeld John Hiatt maar de mooiste stem heeft toch Lyle.
Na 2.5 uur is het afgelopen. In het naar buiten lopen, alleen maar positieve reacties van passerende fans. Dit was wat je noemt twee voor de prijs van één. Zo wil ik wel meer optredens. Hoewel, wat zou het geven, deze twee op het podium met één begleidingsband voor de twee. Misschien voor een volgende keer.
Neal Black & The Healers ( 16/10/2009 – Café Meulenberg)
Voor de avond begon had ik van Neal Black twee cd's. Wat me daarop aansprak was zijn stem en de stevige sound. Na de vrijdagavond heb ik al zijn cd's. Waarom? Wat deze man heeft laten zien en horen was fantastisch. 
Neal heeft een zware stem waarmee hij, volgens hemzelf, niet kan zingen, maar enkel schreeuwen. Niet dus. Hij begon de eerste set met een acoustisch instumentaal nummer gevolgd door “I Can See Clearly Now”, ook in een acoustische versie. Subliem gewoon. En dat hij er zin in had kon je horen aan de “Oh Yeah” na bijna elk nummer. Neal Black dat is power blues van de bovenste plank. “Hell On The Highway, Steppin Out en Pink Chainsaw Boogie” zijn daar goede voorbeelden van.
Maar ingetogen kan ook, “I Don't Get the Blues” en “Blues for Debra” klonken ook voortreffelijk.
Ook zijn bassist, Kim Yarbrough, heeft enkele solo's gespeeld, maar hier klonk de funk meer door de boxen. Een optreden dat zeker de moeite waard was. Oh Yeah !!!
Toots Thielemans ( 08/10/2009)
't Getouw in Mol is de plaats van het optreden. Eigenlijk is het de vroegere cinemazaal Rex waar de optredens doorgaan. Bij aankomst zegt de speaker nog even geduld te willen hebben maar dat het podium nog niet helemaal klaar is.
We zitten helemaal bovenaan in de galerij, maar hebben toch een goed zicht op het podium. De lichten gaan uit, de spots gaan aan en onder een fel applaus komen de 4 muziekanten op. Je hebt een drummer, toetsenist, bassist en een harmonicaspeler. Meer moet dat voor één van de beste jazz concerten niet zijn.
Toots is een heel innemende man, die hoewel hij reeds 87 jaar is, een fantastische set speelt. Hij heeft zo vele mooie moment gehad in zijn leven, dat hij bijna aan elk nummer een mooie anekdote kan koppelen. Muziek van Louis Armstrong, Duke Ellington passeren de revue alsook filmmuziek van Midnight Cowboy en Turks Fruit. Composities die hij samen met Quincy Jones of Paul Simon heeft gemaakt mogen ook niet ontbreken.
Het was een jazz avond om van te snoepen, de muziek, de persoon, kortom Toots Thielemans ten voeten uit. 'Ne me quitte pas' van Jacques Brel was de afsluiter,om nooit te vergeten.
